Części konstrukcji blachowej są definiowane wg ich formy zwiniętej i funkcjonalnej, ale wytwarzane są z płaskiego arkusza. Zagięcia rozwinięte w celu ukształtowania rozwinięcia blachy powodują odkształcenie materiału w strefie zagięcia. Stopień odkształcenia zależy od wielu zmiennych. Przekształcanie materiału zwiniętego do formy płaskiej wymaga uwzględnienia deformacji za pomocą trzech metod:
- Przybliżenie liniowe z użyciem zdefiniowanego współczynnika K.
- Zmierzone wartości zarejestrowane w tabeli gięcia dla określonych materiałów, kątów zagięcia i typów obróbki.
- Równania niestandardowe zapewniające jednolite odkształcenie w zakresie określonych ograniczających warunków kątowych.
Użyj równań utworzonych przez użytkownika, aby dokładnie określić sposób obliczenia spłaszczenia stref zagięcia w zawiniętych modelach części konstrukcji blachowej. Takie równania utworzone przez użytkownika są określone w nazwanej regule rozwijania określonej za pomocą okna dialogowego Edytor stylów i standardów.
W poniższych sekcjach opisano dokładniej typy równań służące do określania odkształcenia powstającego w wyniku spłaszczenia.
Typ Kompensacja zagięcia
Równanie kompensacji zagięcia umożliwia określenie całkowitej rozwiniętej długości:
gdzie:
-
- jest całkowitą rozwiniętą długością.
-
- jest długością od pierwszej powierzchni szczegółu do kąta wirtualnego.
-
- jest długością od drugiej powierzchni szczegółu do kąta wirtualnego.
-
- jest wynikiem obliczenia naddatku na zagięcie.
Program Inventor oblicza naddatek na zagięcie za pomocą poniższych równań. Dla przypadków kątowych:
zastosowanym równaniem jest:
gdzie:
-
- jest kątem zagięcia.
-
- jest długością naddatku na zagięcie.
-
- jest wewnętrznym promieniem zagięcia płyty.
-
- jest grubością arkusza.
-
- jest wynikiem obliczenia naddatku na zagięcie.
Rozszerzenie początkowego równania, aby zawrzeć w nim obliczenie naddatku na zagięcie powoduje:
Dla przypadków kątowych:
Stosowany jest następujący wzór:
Rozszerzenie początkowego równania, aby zawrzeć w nim obliczenie naddatku na zagięcie powoduje:
Po wyznaczeniu naddatku na zagięcie współczynnik K można wyprowadzić, korzystając z równania:
Typ Odliczenie na zagięcie
Równanie odliczenia na zagięcie umożliwia określenie całkowitej rozwiniętej długości:
gdzie:
-
- jest całkowitą rozwiniętą długością.
-
- jest długością od pierwszej powierzchni szczegółu do kąta wirtualnego.
-
- jest długością od drugiej powierzchni szczegółu do kąta wirtualnego.
-
- jest wynikiem obliczenia naddatku na zagięcie.
Równanie odliczenia na zagięcie zapewnia metodę obliczania, która jest dokładnym przeciwieństwem metody kompensacji zagięcia.
Dla odliczeń zagięcia program Inventor oblicza naddatek na zagięcie za pomocą poniższych równań.
Dla przypadków kątowych:
zastosowanym równaniem jest:
gdzie:
-
- jest kątem zagięcia.
-
- jest długością naddatku na zagięcie.
-
- jest wewnętrznym promieniem zagięcia płyty.
-
- jest grubością arkusza.
-
- jest wynikiem obliczenia naddatku na zagięcie.
Dla przypadków kątowych:
zastosowanym równaniem jest:
Typ Naddatek na zagięcie
Równanie naddatku na zagięcie umożliwia określenie całkowitej długości rozwiniętej:
gdzie:
-
- jest całkowitą rozwiniętą długością.
-
- jest długością pierwszej płyty zagięcia.
-
- jest długością drugiej płyty zagięcia.
-
- jest wynikiem obliczenia naddatku na zagięcie.
Określone równanie jest dostarczone, aby bezpośrednio obliczyć naddatek na zagięcie. WspółczynnikK można wyprowadzić za pomocą poniższego równania:
Typ WspółczynnikaK
Określenie całkowitej rozwiniętej długości za pomocą metody WspółczynnikaK wymaga użycia równania:
gdzie:
-
- jest całkowitą rozwiniętą długością.
-
- jest długością pierwszej płyty zagięcia.
-
- jest długością drugiej płyty zagięcia.
-
- jest wynikiem obliczenia naddatku na zagięcie.
naddatek na zagięcie jest obliczany przy użyciu poniższego równania:
