Linie charakterystyczne w tym samym obszarze mogą mieć tylko jedną rzędną w punkcie skrzyżowania. Jeśli dwie linie charakterystyczne zbliżają się na odległość tolerancji 0.0001, punkty zlewają się w jeden punkt. Jeśli linie charakterystyczne znajdują się tak blisko, że niemal nachodzą na siebie, jednak bez ulegania zwinięciu, odwzorowanie modelu topologii staje się trudniejsze. W takich przypadkach w modelu tworzone są bardzo małe „skrawkowe” obszary zamknięte, analogiczne do trójkątów skrawkowych modelu TIN.
W większości przypadków obszary skrawkowe nie są problemem, ale nadmierne nakładanie się może być trudne do modelowania w topologii i może wydłużyć czas przetwarzania powierzchni. W szczególności może to wystąpić, kiedy istnieje wiele zachodzących na siebie linii charakterystycznych o nieznacznie różniącej się geometrii. Ponadto łuki zazwyczaj stwarzają więcej problemów niż linie przy rozwiązywaniu nakładającej się geometrii.
O tych wzajemnych oddziaływaniach należy pamiętać podczas tworzenia linii charakterystycznych dla planu skarpy. Jeśli ma być tworzona reprezentacja powielonych linii charakterystycznych, z reguły wzorcem postępowania powinno być umieszczenie ich w oddzielnych obszarach. W przeciwnym razie należy wzrokowo sprawdzić linie charakterystyczne w obszarze i usunąć te, które są bliskie styczności oraz nie są potrzebne. Te procedury należy sobie przyswoić i stosować je również podczas tworzenia linii działek i linii trasowania.