W celu lepszego zintegrowania modelowania korytarza z tworzeniem skarp w obszarze wzorcem postępowania powinno być utworzenie łącza dynamicznego między korytarzem a wyodrębnioną linią charakterystyczną. Następnie wszelkie modyfikacje wprowadzone do projektu korytarza spowodują zaktualizowanie linii charakterystycznej. Jest to podobne do wyodrębniania linii charakterystycznej korytarza i udostępniania jej na potrzeby skarp.
Wyodrębnianie dynamicznej linii charakterystycznej korytarza
Na rysunku 34 pokazano przykład projektu składającego się z parkingu przylegającego do zbiornika wodnego. Ze względu na bliskość zbiornika wodnego skarpa za krawężnikiem parkingu będzie musiała wzajemnie oddziaływać z brzegiem zbiornika wodnego. W tym przykładzie czytelnie pokazano, jak można wyodrębnić dynamiczną linię charakterystyczną z korytarza, tak aby można było użyć narzędzi tworzenia skarp.
Rysunek 34: Zbiornik wodny obok parkingu
W tym przykładzie do wyodrębnienia linii charakterystycznej zostanie użyte polecenie Utwórz linię charakterystyczną na podstawie korytarza. Można zwiększyć powiększenie i wybrać linię charakterystyczną w kolorze karmazynowym reprezentującą tylną część krawężnika.
Najlepszą praktyką jest wybranie opcji Łącze dynamiczne w oknie dialogowym Ustaw. wyodrębn. linii charakt. korytarza, jak pokazano na rysunku 35, tak aby w tym przykładzie wszystkie aktualizacje korytarza powodowały również zaktualizowanie skarpy w tym obszarze. Ponadto określone ustawienia wygładzania umożliwiają kontrolowanie tworzenia linii charakterystycznej w trakcie jej przemieszczania wokół zakrzywionej powierzchni. Aby uzyskać więcej informacji, patrz Wygładzanie linii charakterystycznych.
Rysunek 35: Wybieranie opcji łączy dynamicznych
Stosowania stylów i nazw linii charakterystycznych
Zaleca się, aby istotnym liniom charakterystycznym nadawać nazwy, aby można je było odróżnić. W tym przykładzie należy nadać nazwę wyodrębnionej linii charakterystycznej krawężnika, ponieważ jest to kluczowy obiekt wymagany do rozwiązania dotyczącego skarp; powinien być łatwy do odszukania. Tej linii charakterystycznej należy nadać nazwę opisową, np. Tylna część krawężnika.
Po utworzeniu linii charakterystycznych edycję nazw poszczególnych linii charakterystycznych można przeprowadzić za pomocą polecenia Właściwości albo korzystając z funkcji sterowania siatką w Nawigatorze. Można również do zbioru wskazań linii charakterystycznych zastosować szablon nazwy.
Do linii charakterystycznych można również zastosować style. Jak wspomniano poprzednio, styli można użyć do określenia priorytetów linii charakterystycznych w przypadkach, gdy linie charakterystyczne przecinają się i tworzą niemożliwe do edycji punkty podziału. Aby uniknąć punktów podziału, można określić, które style linii charakterystycznych mają mieć pierwszeństwo.
Należy pamiętać, że linie charakterystyczne można wyświetlić na karcie Nawigator. Aby uzyskać dostęp do właściwości linii charakterystycznej, na karcie Nawigator obszaru narzędzi należy kliknąć prawym przyciskiem myszy linię charakterystyczną i wybrać opcję Właściwości.
Profilowanie terenu na podstawie linii charakterystycznej korytarza
Po umieszczeniu w odpowiednim położeniu linii charakterystycznej można ją związać z istniejącym terenem z użyciem narzędzi skarp. Na potrzeby tego przykładu zostanie utworzona nowa grupa skarp o nazwie Zbiornik burzowy, a powierzchnia docelowa zostanie ustawiona na istniejący teren. Następnie zostaną zastosowane kryteria wiążące parametry skarpy z parametrami powierzchni i zostanie określony region skarpy wzdłuż całej długości obszaru parkingu, jak pokazano na rysunku 36, przy zastosowaniu funkcji wykopu i nasypu z ustawionymi proporcjami 3:1.
Tworzona skarpa jest wiązana z istniejącym terenem pod nachyleniem równym 3:1. Ponownie linia charakterystyczna będzie połączona łączem dynamicznym z korytarzem, tak więc wszystkie dopasowania wprowadzane w korytarzu będą mieć wpływ na linię charakterystyczną i, ostatecznie, na skarpę w tym obszarze.
Rysunek 36: Obszar parkingu jest profilowany względem istniejącego terenu
Możliwość profilowania terenu na podstawie dynamicznych elementów korytarza jest przykładem łatwej do nauki metody umożliwiającej uzyskanie wzajemnego, dynamicznego wpływu między obiektami i zapewnienia mechanizmów modyfikacyjnych.